podobno nie wraca się do przeszłości, a ja tak bardzobardzo chciałabym do niej wrócić, tak teraz, tak czasy gimnazjum klasy 1/2, pozmieniałabym kilka rzeczy, zaczęłabym chcieć, zaczęłabym na prawdę dużo. Dlaczego mówi się, ze lepiej żyć przyszłością, a nie przeszłością? Przeciez to piękne wspomnienia trzymają mnie TU, marzenia też, ale marzenia to nie przyszłość. To tylko pewna możliwość przyszłości. Tak lepiej kochać to, co jest pewno, to co mamy już za sobą, choć po przeanalizowaniu niektórych faktów, chcielibyśmy zmienić wiele. Irytuje mnie przemijanie czasu, tak na prawdę nie wiem, czy nie zmarnowałam tych prawie 17 lat, czy może były piękne. Nie umiem byc obiektywna, cały czas patrzę na wszystko przez pryzmat samej siebie. Zaczynam się zastanawiać SERIO nad zmienieniem szkoły, pójściem do liceum, skończenia tego wszystkiego szybciej, wziąć się za siebie, może jakieś ambitne studia, na które się nie dostanę, może jakaś beznadziejna i monotonna praca, z której nie będę zadowolona, a może pójdę po zasiłek i będę siedzieć z matką, która mi nie ufa, z jej świetnym facetem, z moim kotem, który będzie ze mną spał i jadł, ale nigdy mi nie powie, ani dobrego, ani złego słowa. Zaczynam wpadać w jesienny nastrój, czuję jesień pod powiekami i na karku. Zaczynają się dni, których bardzo nie lubię, nie chodzi mi o skzołę, tylko o ten stan umysłowy, który kręuje potężnie myśli, zaczynam tak na prawdę nie myśleć, zaczynam znów mieć mętlik w głowie, a ostatnio miałam taki porządek. Ogólnie zaczynam czuć dreszcze z zimna wieczorami i zaczynam czuć te dreszcze, których nie da się powstrzymać żadnym swetrem. Idę je czuć do siebie, na moje własne osobiste łóżko.